Reloxo, tempo e esquecemento

– Bos d√≠as, se√Īora Carmen.
РBos días.
РQue fai aí parada? Vai quedar vostede conxelada.
– Estou a esperar o meu fillo. Foise comprar hai un anaco, pero parece que se atrasa -engadiu a anci√°, consultando o seu reloxo.
– Non se preocupe, seguro que non tardar√°. Imp√≥rtalle que lle faga compa√Ī√≠a?
– Gracias, fillo, non che molestes. Seguro que tes que facer cousas mellores que acompa√Īar a unha vella como eu. Algunha moza afortunada estarate a esperar…
– Non √© ningunha molestia, aseg√ļrollo. Sentar√©monos neste banco e esperaremos…
E Miguel, como cada ma√Ī√°, sent√°base xunto √° s√ļa anci√° madre, esperando un fillo que xamais estivo tan preto…

Antonio Mas

Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Scroll ao inicio