Pisadas temperás que espertan, que se abren paso á vida, ávidas de percorrela, de desgastar as solas, de deixar pegada no camiño. Ás súas costas, as pisadas plúmbeas, máis atrasadas e tirafondas para deleitarse do paseo do último tramo. Con estas palabras comezaba Isabel Domínguez Luque o seu relato ‘Allá onde quede unha memoria’, finalista ao Estilo.

Pica aqui para leer o relato

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

− 1 = 8