Misterios Gozosos

afaga alzheimer relato misterios gozosos

“Misterios Gozosos”, escrito por Mar铆a Caama帽o L贸pez, foi o relato ga帽ador na categor铆a en galego do VII Concurso de Relatos Cortos sobre alzh茅imer. A tem谩tica de esta edici贸n foi “Confinamento e superaci贸n persoal”.

Un relato que nos narra a historia de Marcos e a s煤a familia, confinados no seu piso durante a corentena coa s煤a avoa que padece alzh茅imer ou outra demencia. Non s贸 茅 un relato que fala das dificultades vividas durante eses meses encerrados nas nosas casas. Tam茅n leva unha mensaxe cargada de optimismo e esperanza que nos recorda que 谩s veces a felicidade se pode atopar nas cousas m谩is coti谩s do noso d铆a a d铆a.

Desfruta o relato:

Misterios Gozosos

A avoa veu vivir con n贸s nada m谩is comezar o confinamento. Mam谩 dixo que a residencia non era un sitio seguro para ela e que non a pod铆amos deixar al铆.

Pap谩 non dixo nada, coma sempre, e as铆 foi que, nun abrir e cerrar de ollos, a avoa converteuse na mi帽a compa帽eira de habitaci贸n.

Ela durm铆a na liteira de abaixo, 贸 lado do p贸ster de Pokemon Go, e eu na de arriba, onde o cartel do concerto de Masters of Sound. Xunto 贸 meu escritorio puxemos una cadeira na ela que pasaba a maior parte do tempo mirando como eu xogaba no ordenador.

鈥 Andr茅s, non sei que gusto tes en ver todos os d铆as a mesma pel铆cula. 驴E logo que tal se po帽emos a misa?

鈥 Son Marcos, avoa.

A avoa sempre me confund铆a co av贸 Andr茅s. Mam谩 di que son cuspidi帽o a el, que morreu moito antes do meu nacemento. A avoa leva toda a vida de loito e eu preg煤ntome se nalg煤n momento se da conta de por que viste de negro, pero non digo nada, claro.

A avoa di que non est谩 mal o piso, pero que lle vi帽a ben ter una lareira, porque 茅 onde o caldo se fai como Deus manda, e tam茅n un anaco de terra 贸 lado, para por unhas leitugas e unhas nabizas, que as que se mercan por a铆 non te帽en nada que ver coas da casa. Con todo, af铆xose decontado a estar con n贸s. Adormece a cada paso, 谩s veces no sal贸n, onde mam谩 teletraballa, e 谩s veces no meu cuarto, que agora xa 茅 o cuarto dos dous. 脫 espertar pega un brinco e fica calada un bo anaco, ata que se ve que recorda onde est谩 e quen somos cada un de n贸s ou, cando menos , quen pensa ela que somos.

鈥 Andr茅s, xa fai moito que non rezamos o rosario. Non sexas fariseo e ven aqu铆 rezar comigo. Primer misterio. La encarnaci贸n del Hijo de Dios.

鈥 Son Marcos, avoa.

鈥 Tes moito vicio ti. Iso si. De novos non me vi帽as con peros para nada. Daquela era todo 鈥渞uli帽a, si鈥 e 鈥渟i, ruli帽a鈥. Que Deus saiba perdoarcho. Padre nuestro que est谩s en el cielo, santificado sea tu nombre…

Lav谩bamos xa mes e medio de confinamento cando despediron a mam谩. Dun d铆a para outro, o repique das teclas do seu ordenador no sal贸n foi substitu铆do por un frenes铆 de limpeza dom茅stica. Mam谩 fregou cada recuncho da casa coma quen quere desfacerse de calquera proba dun crime inefable e cando acabou deixouse caer coma morta no cama e xa non se levantou m谩is. Pap谩 non dixo nada, coma sempre. Seguimos facendo a mesma vida, coma se non notaramos a s煤a cadeira valeira na mesa, o empobrecemento dos nosos men煤s diarios e a roupa acugulada no cesto do cuarto de ba帽o. Deb铆amos levar as铆 case unha semana cando a avoa, sen mediar palabra, meteuse na coci帽a a preparar unha sopa, segundo dixo. Pap谩 e m谩is eu miramos un cara o outro e con esa mirada selamos un acordo t谩cito de vixiala de preto. Contra toda previsi贸n, o piso encheuse dun aroma que alimentaba a alma e cando rematou a faena, puxo unha porci贸n nunha cunca e levoulla a mam谩 谩 cama. Polo canto do ollo vin como lle daba a sopa a culleradas na boca, coma se mam谩 fora unha rapaci帽a, e cando a tivo tomado toda, meceuna contra o peito mentres murmuraba unha cantiga de berce. Mam谩 chorou caladamente en primeiro e despois sen control, coma unha criatura. 脕 fin, quedou durmida nos brazos da avoa, que ficou al铆 con ela ata que, ben entrada a noite, arroupouna e foise para a s煤a liteira de abaixo.

Ese foi o 煤ltimo d铆a que mam谩 pasou na cama. 脫 d铆a seguinte, nada m谩is erguerse, gardou o seu port谩til e os apeiros de oficina no moble da entrada e puxo algunhas plantas enriba da mesa na que acostumaba traballar ata fac铆a ben pouco. Volveu po帽er m煤sica, como fac铆a antes de estar encerrados. Jos茅 Luis Perales. Julio Iglesias. Mocedades. E dende aquela, 谩 media tarde fac铆a caf茅 con leite para todos e po帽铆a unhas pastas para acompa帽ar. Pero sobre todo, volveu a falar con pap谩. De s煤peto conversaban largas horas. Eu nin sab铆a que pap谩 pod铆a falar tanto. Nin rir. R铆an por todo. Por calquera cousa. Sen vir a conto.

Ou 贸 mellor si. Se cadra si que vi帽a a conto e eu era o 煤nico que non entend铆a nada, porque a avoa r铆a canda eles e parec铆a saber de que 铆a aquelo mellor ca ning煤n de n贸s.

A avoa nunca deixou de chamarme Andr茅s e eu resolv铆n non volver a replicar para lembrarlle como me chamo en verdade. Semellaba quedar en paz cando eu lle dic铆a, sen m谩is, 鈥渟i, ruli帽a鈥. Agora estou aprendendo a rezar o rosario. De momento empecei cos misterios gozosos, por aquelo de que hai que ser optimista, malia todo.

Deixar un comentario

O teu enderezo electr贸nico non se publicar谩 Os campos obrigatorios est谩n marcados con *

Scroll ao inicio