A balanza do alzhéimer

afaga alzheimer balanza alzheimer

Sabemos que o alzh√©imer provoca que vexamos como se esfuman moitas cousas √°s que estabamos afeitos antes de que aparecese nas nosas vidas […]

Rompen so√Īos, proxectos…, pero tam√©n se ga√Īa experiencia, atesourar emoci√≥ns positivas que quizais estaban escondidas ou non lle dabamos importancia.

√Č unha balanza de perdas e ganancias, e cada un ter√° ao acabar o seu labor de coidador o resultado da s√ļa propia balanza.

Le o artigo:

A balanza do alzhéimer

 

Sabemos que o Alzheimer provoca que vexamos como esvaen moitas cousas ás que estábamos acostumados antes de que aparecera nas nosas vidas; tanto aos nosos seres queridos, que o padecen directamente, como aos familiares que estamos día a día ao seu lado.

Rompen-se so√Īos, proxectos…, pero tam√©n se ga√Īa experiencia, atesouran emoci√≥ns positivas que quizais estaban agochadas ou √°s que non lles d√°bamos importancia, se…

√Č unha balanza de perdas e ganancias, e cada un ter√° ao rematar a s√ļa labor de coidador o resultado da s√ļa propia balanza. Depender√° de todo o que nos foi acontecendo no cami√Īo do Alzheimer e de como xestionamos e asumimos a enfermidade, os nosos sentimentos e os do noso ser querido.

Dende que ese nome apareceu nas nosas vidas, vimos como o noso familiar deixa de ser, pouco a pouco, aquela persoa que co√Īeciamos, co bo e co malo; tivemos que adaptarnos a como √© agora e como vai sendo cada d√≠a; porque cada d√≠a pode ser diferente.

Non afogarnos co futuro será positivo para que podamos vivir cada día como o primeiro, porque se non o tempo pasará e viviremos todos os minutos da nosa vida con moita angustia, en moitas ocasións, injustificada.

O noso enfermo perde habilidades e capacidades que promocionan a s√ļa identidade persoal e social, e a n√≥s toca comezar un proceso de loito anticipado porque hai que enfrontarse a determinadas perdas ao longo da enfermidade (perda da comunicaci√≥n, roles, capacidade de decisi√≥n…).

Modifican-se os papeis que cada un ti√Īamos na familia; se son c√≥nxuxe, te√Īo que sumar √°s mi√Īas responsabilidades as que cubr√≠a el antes da enfermidade; se son fillo, te√Īo que ir pouco a pouco sendo o “pai do meu pai”, e as√≠ pasa con todas as relaci√≥ns familiares e de amizade que ti√Īa a persoa enferma.

Por iso, se nos metemos no “papel” que temos a partir de agora, podemos desfrutar de momentos moi agradables e divertidos co noso familiar, nos que deixaremos que eles se manifesten como son e sintan agora. Seamos c√≥mplices, non xu√≠ces do que lles est√° a pasar.

Alg√ļns o aceptar√°n, a outros lles custar√° e outros iranse, non estar√°n ao car√≥n do enfermo como quix√©ramos; pero iso non debe frustrarnos nin decepcionarnos. O importante √© que quen se quede o faga con ga√Īas, porque cansarase, descansar√°, chorar√°, rir√°…

Porque, ademais do que vai cambiando, temos que traballar personalmente (as nosas emoci√≥ns, os nosos valores, xestionar o noso tempo, comunicarnos, buscar informaci√≥n…) e temos que estar con EL.

As persoas con demencia ens√≠nanos que algo tan simple como o cari√Īo (un mimo, un abrazo, un sorriso…) √© o m√°is importante e b√°sico que o ser humano necesita, e que √°s veces ao longo da vida esquecemos.

Por iso, para un momento a reflexionar e f√°ite esta pregunta:

¬ŅC√ďMO VAI A T√öA BALANZA?

 

Maxi Rodríguez

Psicóloga de AFAGA

Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Scroll ao inicio